Artikel Stad Amersfoort

Afgelopen week verscheen in de Stad Amersfoort het interview “Leef, van beeld naar beeld”, geschreven door portretschrijver Hans Vos. De foto’s zijn gemaakt door mijn goede vriend en fotograaf Marco Hofsté. Blij mee!

Als je op de afbeelding hieronder klikt, kun je het hele interview lezen.

Het oog van een landschapsfotograaf

Nog tot half december 2017 is in Kafé Van Zanten in Amersfoort de expofete van Frans Kanters te zien. Landschappen uit Zeeland, Texel, Groningen en Deventer passeren de revue. En een enkel beeld uit Lofoten, Noorwegen. Omdat het Lofoten beeld een ultiem moment was van ‘aan de grond genageld staan’. Een zeldzaam moment. De beloning na 3500 km rijden door intens Scandinavisch land.

De expositie werd op zaterdag 13 november 2016 geopend door Rob Acket, die tevens tekende voor mijn portret. Esther van Doorne heeft de tekst van het interview geschreven.

 

Expofete nummer 14. In Kafeé Van Zanten, Bloemendalsestraat 2, Amersfoort. Van 13 november 2016 tot 15 december 2017.

Dichter bij Zee

Nog een week, dan is het 29 mei 2016. Deze dag is de opening van het kunstproject ‘Dichter bij zee’. Enigszins trots dat ik er weer bij mag zijn, dat mijn gedicht is gebruikt in de flyer, langs de weg staat. En er een gedicht mag worden voorgedragen. Ik studeer nog op een nieuwe set regels. Het beloofd een werkelijk wonderschoon project te worden. Uit eigen waarneming heb ik vorige week mogen aanschouwen dat studenten van de Rietveld Academie druk doende zijn om in hun aangewezen strandhuisje hun project te verwezenlijken. Ik zal samen met Peter van der Ploeg acte de presence geven. Wat en hoe, dat bepaalt de tijd, het moment, en wat ons komt aanwaaien via strand, wind en zee.

http://www.langejuni.nl/index.php/evenementen-lange-juni/exposities/dichter-bij-zee

Billard

Het land achter het Pannerdensch Kanaal. Waar je terecht komt als je vanuit Doornenburg net voorbij Sterreschans het veer neemt. In Oud Zevenaar, aan het einde van de Ooyse Dijk, bevindt zich een café-billard. Nog mooi ouderwets geschreven trouwens, billard in plaats van biljart. Gefotografeerd afgelopen zaterdagmiddag, ergens tussen de regenbuien door. De tijd staat hier stil, zo lijkt het. Twee fietsers hebben de plek ook ontdekt. Zitten vast aan de koffie. Met een punt appeltaart. Die je verdiend na een eind fietsen. Als je hier omkeert, zeg maar de weg terug volgt de polder in, dan staat verderop een bord. Het is rond, blauw, enigszins verweerd, en voorzien van een gedicht. Sommige letters zijn bijna niet meer te onderscheiden. Het doet niets af aan de kracht van de tekst, zij blijft prachtig. Zorgvuldig gekozen woorden beklijven. Vlakbij staat een bankje. Om even te stoppen en te genieten van het landschap. Dat nog indrukwekkender wordt door de woorden van dat gedicht. Ook de moeite van het omrijden waard.

Dichtbij

Rutger Kopland is mijn reisgenoot vandaag. Het is bijzonder te voelen wat 29 km door het Nationale Park Hoge Veluwe doet met je. Elke keer weer. Ken het genoegzaam. De witte fiets is immer plezierig. Het gaat niet hard. Gewoon prettig tempo. Je zit rechtop, waardoor het landschap nog meer aan je wordt gepresenteerd. Zacht windje doet het gele gras stilaan ruisen. Twee buizerds dartelen door de lucht. De zon doet pront haar best. In alles voel, ruik en ervaar je het voorjaar. Ik zit op een splinternieuw fietsje. Rijdt als een trein. Geen gepiep en gekraak wat ook nogal eens het geval bij soortgenoten is. Zelfs dat geeft niet, want zeg nu zelf, zomaar voor een middag een rijwiel mogen lenen. Zo tof, vriendelijk. Ergens onderweg langs het pad een oude beuk. De liefde straalt ervan af. Hoeveel lovers hebben hier gestaan? Gezoend? Levensplannen gemaakt? Na de fietstocht de kleine weggetjes langs de IJssel en haar uiterwaarden. Het zwerk is magisch. Hier moet een schilder aan het werk zijn, wat een tekening in de wolken. Ik zit na te genieten. Kop in de laatste zon van vandaag. Prettig biertje op het terras vlakbij de IJssel in Deventer. Een van mijn favoriete stekken aldaar. Je eet er fijn, drinkt er prettig, gemoedelijke sfeer. Pluimage en allooi van alle windstreken. Het terras loopt door tot pal aan de rijweg. Enkel een paar leilinden en plantenbakken vormen een grens. Geeft niets. Deventenaren rijden rustig. Zo ook de Cadillac station, model 1970. Deze wagen is vooral groot. Minstens 6 meter karakter uit Detroit. Ik hou ervan. Alsof er een tank langs kruipt. Machtig geluid, de V8 op slakkentempo. Uit de auto ontsnappen flarden muziek. Het is Amy Winehouse, ‘Back to black’. De perfecte combinatie, deze song en de grote Amerikaan. De bestuurder schuilt achter een ondoordringbare zonnebril. Ook passend. Het heeft tegelijkertijd iets van ontwapening. De muziek hult zich in een passend decor. Op het terras diverse gesprekken, waar geen enkel verhaal overheersend is. Beschaafd. Fijne stad toch, Deventer. Terug nu naar Kopland.

Noodstop

Op de Vismarkt in Groningen. Nagenietend maar ook stil zijn, na de expo ‘David Bowie is’. Op 1 januari jongstleden gaf deze wonderlijke verzameling popgeschiedenis een ander nagevoel dan vandaag. Maar dat terzijde. Een flesje water met een croissant. En een bankje met een horde duiven om mij heen. Altijd iets te zien. Het is druk met fietsers. Opvallend, het aantal enigszins aftandse rijwielen. Studenten versus ‘je bike is gejat’ zal het zijn. Dan ben je blij met alles dat rijdt. Onwaarschijnlijk tam trouwens de Groningse stadsduif. En dapper, want gaan gewoon hun gang. Tot frustratie van de passanten op hun fiets. Ik vang flarden op van gesprekken. Of eigenlijk fietsgesprekken. Soms alleen, met iemand op afstand aan het snoertje. Of getweëen. Fascinerend als deze korte zinsneden aan elkaar worden gesmeed. Moet een wonderlijk gesprek ontstaan bij, zeg, vijftig stukken telefoonleven. Op de trappen voor De Korenbeurs – er is nu een grootgrutter gevestigd – zit een jonge vrouw. Zij schrijft een brief. De wereld lijkt aan haar voorbij te gaan. Haar gezicht staat ernstig. Een zin op papier, de blik op ver, weer een zin. Naast haar een Dille en Kamille tasje, een katoenen exemplaar. Waar eigenlijk niets in past. Haar uitdossing is wonderlijk. Een meer dan gifgroene panty. Kermit zou jaloers zijn. Sneakers eronder, een winterjas type dertien-in-een-dozijn, een sjaal, ook ernstig gifgroen. Toch passend, deze combinatie. Dit is een dame die doet wat zij wilt. Dat kun je zien, straalt zij uit. De persoon waar de brief voor is bedoeld laat zich raden. Ook de plek van schrijven. Alsof er ineens een overvloed is ontstaan aan gedachten, die ala minute aan het papier moeten worden toevertrouwd. Een noodstop op meerdere fronten: slippende fietsers omdat de Groningse stadsduiven niet opzij gaan, de liefdesbrief die op papier moet, het bezoek aan Bowie. Het is half vijf in de middag.

4e Havenstraat, IJmuiden

Velsen-IJmuiden: Hollands Glorie in optima forma. Dit gebied ademt historie, noeste arbeid en trots. Het machtige sluizencomplex aan het begin van het Noordzeekanaal. Je kunt hier slingerend via het Sluiseiland de oversteek naar IJmuiden maken. Je passeert twee sluizen. De controleruimte is gehuisvest in een pand dat zo uit de roman Bint van Ferdinand Bordewijk lijkt te zijn ontleend. Het zijn tijdgenoten, het boek en het gebouw. In de kleinste sluiskolk ligt een coaster geladen met hout. Gladgeschaafde lange palen zijn het. Dwars op het schip gestapeld. Orde ten top. Komt vast uit Scandinavië. Meeuwen krijsen. De zee om de hoek. Het waait hier altijd. Er rijdt een man op een fiets voor mij langs. Hij stopt, en gaat op een bankje zitten. Ik ontwaar een tanig gezicht. Zie de levenservaring. Zou hij zijn werkzame leven hier in de haven hebben doorgebracht? Vast. Een vissersboot loopt binnen. Even verderop ligt een booreiland. Luisterend naar de naam Atlantic Rotterdam. De drie poten zijn alom aanwezig, en torenen boven alles en iedereen uit. Ik voel mij klein zo naast dit immense bouwwerk. Daarboven even een uurtje zitten. Rondkijken over dit tot de verbeelding sprekende gebied. Zo maar even een visje doen bij de Kop van de Haven. Eerst kijken of de 4e Havenstraat met haar oude pakhuizen er nog hetzelfde bij ligt.

Fotozwerven boven A’dam!

Laat je meenemen door de Fotozwerver door de streek boven Amsterdam. De kustlijn van het IJsselmeer volgend, dorpjes en gehuchten passeren, verstilde vergezichten, eenzame plekken waar het nog echt stil is. Neem je camera mee, en laat je verrassen. Je leert ook nog iets over fotografie. Weg van de hektiek en los van alle dagelijkse beslommeringen. Met de lente in aantocht is dit de perfecte aanloop voor frisse inspiratie. De plaatsen zijn beperkt, want maximaal 5 stuks. Start is om 10:00 in Amsterdam-West, einde rond de klok van 16:00.

Bel 06 – 51 50 10 05 of mail frans@franskanters.nl voor aanmelden en extra informatie zoals locaties en prijzen. En kom thuis met een fijn fotozwerfverhaal.

Noot 9 maart 13:00 uur : de auto is helaas vol. Houdt deze website in de gaten voor een volgende Fotozwerftocht.

Er is nog plaats in de sessie van aanstaande dinsdag 22 maart 2016, zelfde tijd, startlocatie afhankelijk van samenstelling van de groep.

Profielfoto! Bijna lente, tijd voor een nieuwe look op het web!

Het is bijna lente. Tijd voor een nieuwe look op het web!

Eindelijk een goede profielfoto voor je LinkedIn en andere SocMed app? Kom dan aanstaande maandag 14 maart tussen 10:00 uur en 14:00 uur naar de Maanlander 25 in Amersfoort-Noord. De koffie staat klaar. Parkeren kan (gratis) voor de deur. De Maanlander ligt pal aan de A1, dus je bent zo weer op weg naar je volgende klant.

Binnen 30 minuten sta je buiten met een beeld van jezelf waarmee je je kunt onderscheiden van de rest: zakelijk, jezelf, uitstraling en opvallend.

Kosten bedragen E 75,00 ex 21% BTW. Je krijgt een (1) digitaal exemplaar van de foto naar keuze uit een set van maximaal 10. Het digitale bestand is geoptimaliseerd voor gebruik op internet, en kan onbeperkt op het web worden gebruikt.

Indien er meerdere beelden in de serie zitten die je graag wilt hebben, dan kan dat. Dit vergt een aparte financiële afspraak.

Bel 06 – 51 50 10 05 of mail frans@franskanters.nl voor het maken van een afspraak. Of loop gewoon binnen. Het kan zijn dat je dan even moet wachten. Maar zoals gezegd, er is koffie, en wifi. Het werk kan dus gewoon doorgaan.

Het oude genieten


Een fotograaf die ik immens bewonder heeft een expositie. In België. En al sinds eind mei dit jaar. Zoals dit soort dingen gaan, ineens is het bijna over, de duur van de tentoonstelling. Hou er niet van om precies op het laatste moment een presentatie aan te doen. Omdat de zaterdag toch nog jong is gaat het naar onze Zuiderburen. Naar Charleroi om precies te zijn. Onderweg passeert Antwerpen, Brussel, en koers ik Zuidwaarts richting Mons. De verkeersborden van snelweg E19 geven ook Paris aan. Even twijfel. Het zien van deze naam doet verlangen. Nog maar tweeëneenhalf uur rijden, en koffie in de lichtstad is een feit. De behoefte aan het bruine vocht noopt tot een stop. Een meer dan vreselijke snelwegresto is het eerste dat zich aandient. Voor mij staat een oude Amerikaanse wagen, model groot, jaren ’70. Mateloos intrigerend. Ook het stel dat uitstapt. Ze bestaan nog, de petticoats en bijbehorende kapsels inclusief Merlyn Monroe haardoekje. Zij torenhoog gehaarlakt, dress to impress, rood dus, hij voorzien van een niet mis te verstane vetkuif en laarzen waar Lucky Luke jaloers op zou zijn. Ik hou ervan. Na het toilet is het handen wassen. Het is er splinternieuw. De kraan uiteraard ook. En modern. Hij doet het niet. Ik sta ongelooflijk te studeren. Water ho maar. Ineens een blik, een gebaar. Zij met die rode jurk. Een lach ook. Hou je hand onder de uitstroomopening gebaart zij. En ja hoor, water. Het stel heb ik niet meer gezien. De wagen wel. Glimmend, imposant en boven alles wat er aan blik in de benzinestraat staat uittorent. Dit is een automobiel. De rit gaat voort. Het Musée de la Photographie à Charleroi is het doel. De om zware industrie bekend staande stad is nu niet het toonbeeld van schoonheid. Ik hou van deze streek. Je krijgt rauw voorgeschoteld wat het is. Niet meer en niet minder. Elke keer als ik er ben bekruipt mij het gevoel dat hier echt wordt geleefd. Kippenvel. Natuurlijk verdwaal ik bij het binnen rijden. Alweer. Een wegomlegging. Pardoes kom ik terecht in wat zich het beste laat beschrijven als een apocalyps van onze moderne tijd. Overal waar je kijkt fabrieken, schoorstenen, dikke buizen die altijd over de weg moeten lopen, koeltorens. Het rookt, sist, trilt en verduistert. En overal uit stenen opgetrokken schuttingen. Komen zo weg uit 1910. Er werd toen nog mooi gemetseld, er valt namelijk een patroon te ontwaren in de massa stenen. Het maffe is dat je niemand ziet. Terwijl de bedrijvigheid overduidelijk aanwezig is. Het is simpelweg geestverruimend. Ineens een blok woonhuizen. De tuinen kijken uit op het hierboven beschreven beeld. Ik stel mij zo voor dat op een mooie zomerdag de vrouw des huizes een luie stoel buiten zet, en exact goed positioneert op de zon. Plotseling een druk kruispunt. En jawel aan de overzijde het museum. Gewoon voor de deur parkeren. Het is er druk. De mensen in deze streken ervaren de dingen van alledag op een fijne manier. Geen stress, eerder hoflijk, geduldig. De expositie is machtig. Even sober als de onderwerpen van de beelden. Het komt evenzeer binnen. Grijpt mij naar de strot. Ongelooflijk dat deze beelden recent zijn gemaakt. Het had ook 50 jaar terug kunnen zijn. Ineens moet ik naar buiten. Wil ervaren wat de fotograaf heeft gezien. Ik ken de stad. Wandel richting een fijn stadsdeel. Was hier eerder dit jaar. Loop er een paar uur rond. Gewoon mijn neus achterna. Een kroeg, voor maar weer een bak koffie. En verder. Een dame is in haar tuintje bezig met iets dat het meeste weg heeft van een lichtorgel. Maar dan voor Kerst. Drie kleine keffertjes vergezellen haar. Als ik passeer slaan de hondjes stevig aan. Springen tegen de ommuring op. Een is zo opgewonden dat hij (of zij) het presteert eroverheen te springen. Ineens de straat. Acuut is het stil. Dit was niet de bedoeling. De scene is er een van de staart tussen de benen. Alweer een kroeg, een nog onbekende dit keer. Het is koud, de wind waait ongenadig. Een bier dan maar. Ik voel mij meer dan gastvrij onthaald. Als ik uitleg wat ik hier doe, ontstaan mooie gesprekken. Mensen vinden het tof als je in hun habitat geïnteresseerd bent. Een tweede glas sla ik af, het lonkt, maar er is meer te zien. Of ik snel weer langskom. Jazeker. Dit is geen belofte. Het is een feit. En een verrijking. De pot bier mag ik niet betalen. Kijk, dat is nu gastvrijheid. De dag is ineens om. De lucht kleurt rood, roze, geel en alles wat ertussen zit. En het is net voor vijven. Synoniem voor mij aan fotozwerven in deze contreien is een Belgische zangeres die jazz tot grote hoogte brengt. Inderdaad die met die Italiaans aandoende naam, Melanie de Biasio. Zij doet dit op geheel eigen wijze. Met dwarsfluit gelardeerde muzikale frases. Zij komt uit deze stad. Speelt echter vanavond in Hasselt, even verderop. Een akoestische optreden. Ik besluit de omweg te wagen, anderhalf uur sturen. Op de bonnefooi naar het cultuurcentrum aldaar. Onderweg de VRT zender Klara, cultuur en klassiek. Prettig onderweg. En een goed journaal. Een grote bank gaat flink bezuinigen. Er zullen echter geen naakte ontslagen vallen. Magistraal toch, de woordkeuzes en samenstellingen van zinnen die hier worden gebezigd. Kunnen wij nog wat van leren. Het concert dan. Met alleen een grote contrabas en een enorme vleugel als muzikale omlijsting. De zaal is volstrekt donker. Licht wordt minimaal gebruikt. Haar optreden duurt bijna twee uur. Vliegt voorbij. Ik heb er weinig woorden voor. Intens, donker, intrigerend, ligt voor de hand als woordkeuze. Na afloop krijg ik mijn vinyl gesigneerd en wel. Ook hier weer rustig wachten op je beurt. Nog opvallender zijn de gedragingen tijdens het optreden van het concertpubliek. Er is niemand maar dan ook niemand die filmt, fotografeert, of anderszins hinderlijk bezig is. Iedereen luistert, geniet. Ademloos haast. Wat een verademing. Men geniet hier nog ouderwets. Het was plezant toeven in België.

Wassende water

Zomaar zwervend langs de IJssel. Ik doe dit met enige regelmaat. Al jaren. Het liefst langs de Gelderse kant, de westzijde, van Deventer naar Zwolle. Plaatsjes en gehuchten als Welsum, Veessen, Werven en Marle passeren. De dijkweg slingert er lustig op los. Er gebeurt weinig, het is er prettig stil. De tijd lijkt hier geen vat te hebben op het landschap. Een enkele fietser, soms een auto. Meer niet. Een stop om de frisse lucht op te snuiven. Wandel langs een pad naar de rivier. Nog stiller. Je hoort het water zacht ruisen. Een buizerd schreeuwt. Een muisje schiet over het gras. Ineens een bankje. Wat een wereldplek. In deze streek zijn er drie veren, waarvan twee voor auto’s, die van Wijhe en die van Olst. Niet dat fietsers en voetgangers hier niet mee mogen, integendeel. De derde pont luistert naar de illustere naam Kozakkenveer. Het zet enkel voetgangers en fietsers over. Het vaart niet het hele jaar door. Aan de Overijsselse zijde brengt dit bootje je bij een oude steenfabriek. Het heet daar Fortmond. Ook zo’n plek. Als de herfst op streef is dan geeft de zonsondergang hier rond vijven een kleurenpalet waar je stil van wordt. Als je geluk hebt. En toch is er na al die jaren iets aan de hand met deze streek. Op twee plekken wordt er namelijk flink gebouwd. Er moeten hoogwaterbekkens komen. Het heet vast anders, maar zo’n bekken, dat klinkt. Bedoeld voor als de IJssel stoutmoedig haar oevers betreedt. Dan kan het water weg zogezegd. Lopen er geen uiterwaarden onder. Begrijpelijk, deze ingreep in het landschap. Toch is het vooral jammer. De Werverdijk krijgt plotseling twee betonnen bruggen. Het slingerende oude dijkje is straks niet meer. Hier stilstaan op een koude winterdag. Alles wit van sneeuw en ijzel. Enfin, het is komende december niet meer mogelijk. Met de nieuwe bouwsels kan het wassende water de Vochterleigraaf binnen stromen. Het zal vast door de naam komen. Wat de toekomst hier brengt, en vooral met het landschap gaat doen, is afwachten. Gelukkig staat het oude wachthuisje bij het Wijhese Veer een eind terug langs de dijk nog vier overeind. En kan het straks vertellen hoe het allemaal was.

Foto expositie

Sinds afgelopen dinsdag kun je Texel in optima forma beleven met de expositie van beelden uit het boek ‘Texel een beeld een gedicht een eiland’. Met dank aan Manon Mesdag van boekhandel Veenendaal! En gesigneerde exemplaren van het boek verkrijgbaar boven op de kunstafdeling. Het prachtige inlijstwerk is met veel liefde en vakmanschap gedaan door Bas van Baspartout. De expo is te bekijken gedurende de openingstijden van boekhandel Veenendaal, Langestraat 33 in het centrum van Amersfoort.

Kattebelletje

Afgelopen woensdagochtend neem ik de vroege boot naar Texel, dat is om 8:30 uur aanschuiven in de haven van Den Helder. Er staan weinig auto’s. Een meeuw paradeert lustig tussen die paar wagens, alsof het nu mag, kan. De boot meert aan. Elke keer als ik weer de veerboot oprij voel ik een brok in mijn keel. Kan het niet wegstoppen, ontkennen. Eenmaal op het dek overvalt het prachtige licht op het Wad. Een beetje mistig nog, de zon doet haar best door de minimale bewolking heen te prikken. De meeste reizigers zijn nog een beetje slaperig. Er hangt een aangename stilte op de boot. Langzaam glijdt zij de weidsheid van de zee tegemoet. Als een lichtvoetige danseres. Het Marsdiep is nog in alle rust. Dit mag de hele dag duren. Eenmaal op het eiland het eerste belletje. Of ik een doos extra boeken wil afleveren bij Mantje Texel in Den Burg. Zo leuk, en blij mee, want mooie plek, fijne en eerlijke mensen. Meteen maar afgesproken om er 12 te signeren, en bij de twee kassa’s op de begane grond te leggen. Dit is de beste plek voor je boek. Wederom blijdschap. Maar eerst naar Julia en Theo Timmer van boekhandel Het Open Boek aan de de Binnenburg. Alleen het adres al. Moet altijd denken aan Floris en Sindala bij het horen van deze straatnaam, weet niet waarom. De ontvangst is zoals altijd hartelijk. Of ik koffie wil. Graag. Die wordt rap gehaald bij de buurman. De werkelijk perfecte kop is als een cadeau. Het tafeltje in het kleine museum achter in de winkel niet minder. Kan er uren zitten. Julia kijkt toe, ik signeer. Doe er meteen een doosje extra boeken bij. Deze worden op stock gelegd in het magazijn, tussen een van de boeken van Jan Wolkers en de nieuwe van Dros. Voorwaar geen slechte plek. Het beeld & gedichtenbundeltje in Het Open Boek gaat namelijk hard als er een handtekening en kattebelletje van de auteur in staat geschreven. “Zet er maar Zomer 2015 in, en je naam natuurlijk”, zegt Julia. De Haan van Jan Wolkers kijkt toe. Alweer. Ook nu vindt hij dat het meer dan goed is. Geruststellende gedachte. Julia legt de set naast de kassa, de beste plek natuurlijk, alweer. Plotseling een klant. Bij afrekenen een korte intro over die mooie beelden van Texel omlijst met gedichten. Daar gaat weer een exemplaar. Nog even kijken hoe de ansichten erbij staan. Heel best. Op naar nog twee signeer sessies, in een paar panden verder in Den Burg. Dan naar Den Hoorn. Onderweg naar de laatste afspraak nog even langs bij Ecomare, een andere trouwe klant van het boek. Het doosje daar is bijna leeg. En de zomer moet nog beginnen. Afsluitend bezoek ik een goede vriend die toevallig ook op het eiland is. Een mooi gesprek ontstaat onder genot van een goede maaltijd en glas bier bij paviljoen Paal 12. Een soort goed bewaard geheim deze plek. Een dag om fijn op terug te kijken. Het is 17 juni 2015.

Strand expositie Texel

Strandhuisje 205 is decor voor een mini expositie met foto’s, gedichten en schilderijen. Het huisje staat op de strandgang van Paal 9 op Texel, en is gedurende de gehele maand juni te bezichtigen. De expositie is onderdeel van het kunstevenement ‘Dichter bij Zee’. Samen met kunstschilder Peter van der Ploeg is een duo gevormd om strandhuisje 205 te vermaken tot een plek voor bezinning, kunst en culturele stilte. Kom kijken en oordeel zelf.

Signeren op Texel

Op 2 juni 2015 in het Open Boek op Texel: signeren maar. De Haan van Jan Wolkers waakt. Hij zegt dat het goed is. Dank aan Julia en Theo van Open Boek.

Opening Dichter aan Zee!

Aanstaande zondag wordt om 16:00 uur op Texel bij de strandopgang van Paal 9 het kunstfestival ‘Dichter aan Zee’ geopend. Live muziek van Canadese zangeres, 11 duo’s dichters en kunstenaars, en mooi weer gaan zorgen voor een bijzondere setting. Een broedplaats voor beeld en tekst zomaar op het strand. Wees welkom!

Texel beeld & gedichtenbundel: waar te koop?

De ‘Texel een beeld een gedicht een eiland’ beeld & gedichtenbundel is inmiddels verkrijgbaar bij:
- Ecomare, Ruijslaan, Texel
- Texel VVV in Den Burg
- Paviljoen Paal 9 aan het eind van de Hoornderslag, Texel
- Paviljoen Paal 12 aan het eind van de Jan Ayeslag, Texel
- Boekhandel Het Open Boek in Den Burg, Texel
- Boekhandel Nauta Boek in Den Burg, Texel
- Spar Goënga in Den Hoorn, Texel
- Mieters in De Koog, Texel
- De beide Mantje Lifestyle stores in De Koog en in Den Burg, Texel
- Landel Sluftervallei, Texel
- Boekhandel De Algemene Boekhandel aan de Leusderweg in Amersfoort
- Boekhandel Veenendaal aan de Langestraat in Amersfoort

Tevens verkrijgbaar in de webshop van de Texelse VVV en de webshop van Veenendaal boekwinkel, Amersfoort.

Tot slot vanaf 1 april 2016 tevens verkrijgbaar op het nieuwe schip MS Texelstroom van TESO.

Dichter bij zee

Samen met goede vriend Peter van der Ploeg zal ik een duo vormen en meedoen met het Texelse kunstproject Dichter bij zee 2015. Vanaf 31 mei aanstaande bij Paal 9 een expositie van dicht en kunst in strandhuisjes. Huisje nummer 205 is er een om in de gaten te houden.

Het kunstproject wordt georganiseerd door Paulien Valk van Atelier bij de Pomp op Texel.

Noem het geluk

Het Vuile Gat in het Haringvliet, pal onder de Hoekse Waard, doet haar naam eer aan. De motorpont St. Anthonius trotseert een stevige wind en dito golven. Maar de aanhouder wint. Het haventje van Tiengemeten, een eilandje pal voor Nieuwendijk. Oud agrarisch gebied, nu door Natuurmonumenten omgetoverd in grotendeels natuur. De Westhoek is zelfs ruig. De slagboom gaat open, mijn drie medereizigers zijn rap verdwenen. Een bankje naast de steiger lonkt. Een moment het eiland binnen laten komen. Zacht kabbelend water. Het heeft iets sereens. Alle haast is eruit. Ineens. Er valt een aangename stilte over mij heen. De wegen zijn hier vooral paden, hebben geen namen. Het gehucht bij de onder de eilanders bekend staande Groote Haven is klein. De dubbele ‘o’ in de naam is overigens juist. Slecht enkele huizen, wat schuren, een boerderij. Dit deel van het eiland heet Weelde. Geen idee waarom. Misschien omdat het veer nabij is, de aanvoer direct en de grond goed genoeg voor landbouw? Eenmaal in de weidsheid grijpt de wind mij weer. De dikke leren jas is hier geen overbodige luxe. En dat eind april. Het steenkruid bloeit al uitbundig. Alsof de natuur de lente verplicht te komen. Vandaag niet. Het pad voert mij in Zuidelijke richting. Verstilling wint het van de gure wind. Het raakt mij. Ik sta stil en neem het landschap in mij op. Het voedt gedachten. Verder maar weer. In de verte loopt een man. Fiets aan de hand. Licht voorover gebogen. Schuilend in de kraag van zijn dikke wollen jekker. Zo’n atypische scheepsjas. Onmiskenbaar. De wind giert inmiddels mateloos. De man onverstoorbaar. Als hij langs loopt groet hij. Licht grommend, maar gemeend. Zijn band is plat. Hij komt vanuit de Oosthoek. Dit stuk heet Weemoed. Toepasselijker kan het niet. Na een uur bereik ik de herberg. Verder kan niet, het eiland houd hier abrupt op. Het stormt inmiddels. De kachel en de hond van de waard zijn hartverwarmend. Evenals de borrel. Terug naar het veer voert de tocht over de Noorddijk. Ik passeer een oude ruïne, nog uit de tijd dat het eiland werd gebruikt om gelukzoekers in quarantaine te zetten. Flink doorstappen, ander mis ik de laatste boot. Toch nog te vroeg terug. Het wachthokje biedt soelaas. Na 10 minuten vaart de schipper het veer binnen. Ik ben de enige passagier. Een korte knik als begroeting. De wind is inmiddels aangezwollen tot stormkracht. Deert niets. Ik blijf aan dek. Wil het voelen tot in mijn haarvaten. Ik noem dit geluk.

Film

Mijn goede vriend en collega Marco Hofsté heeft een prachtige promo-film gemaakt over mijn boek ‘Texel een beeld een gedicht een eiland’. Stil van. Klik op de foto hieronder.

In de krant

De uitgave is niet onopgemerkt gebleven: het Algemeen Dagblad publiceert een interview in de Amersfoortse Courant. Dank Thijs Tomassen voor mooi verhaal.

Boek op ‘t eiland!

Het allereerste exemplaar van mijn boek op mijn geliefde eiland Texel! Nummer 1 van het in eigen beheer uitgegeven ‘Texel een beeld een gedicht een eiland’ wordt door José Kamerich van Ecomare in ontvangst genomen. Mooi moment.

Texel foto – en gedichtenboek klaar!

Een lang gekoesterde wens is in vervulling gegaan: een fotoboek uitgeven met beeld en gedichten over mijn geliefde Texel. Het is er.

Te koop op verschillende plaatsen op het eiland, o.a. Ecomare, VVV, Het Open Boek, paviljoen Paal 12, Paviljoen Paal 9. Er wordt gewerkt aan verkoopadressen op de vaste wal.

Nu al te koop voor € 12,50 plus verzendkosten via frans@franskanters.nl.