Atze Haytsma

Kunstenaars vind ik een bijzonder slag mensen. Omdat zij in mijn ogen in staat zijn om gevoel en verbeelding te geven aan een tijdsbeeld, een onderwerp, een vrij denken. En dit vervolgens om te zetten in iets tastbaars. Rauw, verfijnd, kwetsbaar, volstrekt eigen, doordacht en ongrijpbaar zijn begrippen die als eerste bij mij op het netvlies komen als ik aan de kunst denk die zo ontstaat. Zonder uitzondering heb ik mooie gesprekken met hen. Begin tweeduizendtwintig besluit ik de stoute schoenen aan te trekken en een aantal kunstenaars op een shortlist te zetten. Die wil ik fotograferen. Die ga ik benaderen. Ik vraag hen af te spreken bij hen thuis, op hun atelier. Liefst beide. Zonder vooropgesteld doel, zonder gespreksonderwerp. Laat maar komen wat er komen moet. De eerste die ik benader is de Amersfoortse kunstenaar Atze Haytsma. Een gelouterd beeldhouwer, maar ook dichter en begenadigd fotograaf. Man, man, wat maakt deze kunstenaar fijne beelden, in steen, op fotografisch papier. Op een koude maandagmorgen begin februari bel ik om half 11 aan. De koffie ruikt goed. Het gesprek gaat vanzelf. De tijd vliegt, want twee uur later pak ik noodgedwongen mijn fiets naar mijn volgende afspraak in de stad. De rest is geschiedenis. Dank je wel Atze.

error: Content is protected !!