Stroopwafels

Januari is voor mij altijd een bijzondere maand. Ik ga in deze periode er graag op uit. Om mensen te ontmoeten, de wereld in ruste te zien na de roerige maand van december. Zo ook begin 2014. Het Noorden trekt dan vaak. De tijd staat hier nog meer stil, zo ervaar ik. Na een fijne tocht kom ik aan in Bad Nieuweschans. Daar waar de grens in zicht is. Bijzondere plaats met een sinds 1974 beschermd dorpsgezicht. Het dorp is het meest Oostelijke van ons land, en is tevens de meest Noordelijk gelegen plaats waar de grens loopt. Fascinerend. Ik stop om een uur rond te gaan lopen. De omgeving moet binnenkomen. Ik loop door een straat. Word ingehaald door een rijdende winkel. Ietwat versleten, maar niet minder mooi, integendeel. De uitbater wil een paar producten graag rondbrengen. En heeft er markt voor. Iedereen kent hem. Een aimabel man die voorzichtig zijn waren aanprijst. Een buurtbewoner komt naar buiten. Aan alles merk ik dat dit vaker gebeurt, zij kennen elkaar, het is vertrouwd. Ik vraag of ik een paar foto’s mag maken. Natuurlijk mag dat. Dit is namelijk Groningen, daar kan dit. Ik voel mij meteen een gezegend mens. Door deze ontmoeting, en omdat ik het mag vastleggen. Het is een kleine serie, maar veelzeggend. Ik zie oprechte aandacht voor elkaar. Een moment, een gesprek, hoe gaat het. Ik krijg koffie aangeboden en meteen een telefoontje. Een opdracht in Amersfoort die ik niet kan en mag missen. Ik baal als een stekker. De man snapt dat ik weg moet. Ik krijg zijn zojuist gekochte stroopwafels mee. Niet een, nee, het gehele pak. Het is best lang rijden naar waar je naartoe moet. En dan mag je geen trek hebben. Of eigenlijk honger krijgen zoals hij zegt. Ik schrijf dit nu ruim zes jaar later en ben nog steeds stil. Dat de man na enkele minuten van mijn onaangekondigde aanwezigheid dit doet. De wafels waren goddelijk. De mens is een fijn wezen.

error: Content is protected !!