• Ode aan het landschap

    22 oktober 2020:

    Het komende themajaar staat in het teken van het landschap. Onder de titel ‘Ode aan het Nederlandse landschap’ wordt door verschillende organisaties en musea op diverse plaatsen aandacht besteed aan het landschap. Zo ook in het Mondriaanhuis in Amersfoort. Dit museum zal in de loop van volgend jaar een aantal landschappen van Piet Mondriaan tonen, samen met landschappen van drie kunstenaars uit de regio Amersfoort.

    Tijdens deze bijzondere tentoonstelling mag ik een aantal van mijn fotokunstwerken tonen. De expositie is te zien vanaf 24 april 2021 tot 3 oktober 2021 aanstaande.

    Het beeld hierboven is gemaakt aan de Dollard, in het Noordoosten van Groningen (februari 2019). Na ruim twee uur door sneeuwlandschappen te hebben gereden, stond ik om 9:30 aan de rand van dit prachtige gebied. Ademloos, en getroffen door schoonheid vergat ik bijna een beeld te maken. Het uitgaande tij had sneeuw en ijs meegenomen. Slechts een smalle strook bevroren oever was nog zichtbaar.

    Onderstaand beeld is gemaakt in de Hertogin Hedwigepolder in Zeeuws-Vlaanderen (maart 2011). Dit is een van de beelden die – naast kunstwerken van de andere twee kunstenaars – tijdens de PR campagne van het Mondriaanhuis gebruikt zal worden.

  • Schatten

    15 oktober 2020:

    Oktober 2013. Een project waar ik blij van word, of werd, want alweer 7 jaar geleden. Kunst in de stad zetten. Zomaar. Voor iedereen die er langs loopt, en het wil zien. Ik kies een beeld dat mij na aan het hart ligt. Het heeft een belangrijke rol in mijn leven. Deze foto heb ik frequent in tentoonstellingen laten zien. Het is onderdeel van een beeldserie, die je kunt bekijken via deze link. Het werk is voor het kunstproject met stevig tape aan een brug in de binnenstad van Amersfoort bevestigd. Na wikken en wegen naar huis. Kan ik het wel achterlaten? Wordt het niet gejat? Het is voor mij kostbaar. Het verteld ook veel. En daarom wil ik het laten zien in de openbare ruimte. En heb ik vertrouwen in de voorbijgangers. Kunst moet je delen. Na een weekend loslaten kom ik het maandagmorgen vroeg halen. De voordeur van een woning nabij gaat open. Een dame stapt uit. ‘Ik heb er op gelet hoor. Wat fantastisch mooi’. Alle stress verdwijnt plotsklaps. Dank aan deze dame, en haar oplettendheid. Mijn kunstwerk gaat mee naar huis. Ik koester dit beeld. Het hangt op een prominente plaats in mijn huis. Ik passeer het iedere dag meerdere malen. Fijn.

  • Afsluitdijk is jarig!

    28 mei 2020:

    Vandaag is de  Afsluitdijk jarig! Ik houd van deze plek. Uren wachten op het juiste licht. Je route naar huis via de dijk laten lopen omdat het volle maan is. Midden in de nacht ernaartoe rijden omdat de nachten nu eenmaal stiller zijn. Een kleine selectie. Deze beelden zijn te koop als fotokunst aan je muur! Bel of mail mij als je interesse hebt!

  • Onderweg

    25 april 2020:

    Sinds het begin van 2019 maak ik samen met schrijver/journalist Thijs Tomassen een bijzondere reis. Het werk en leven van kunstenaarstrio Antal Bos, Thijs Trompert en Marisja Smit van ATM Model Art in woord en beeld brengen is de rode draad van deze mooie weg. Wat een fantastische route tot nu toe. Momenten van intens geluk en stil genieten. Het boek wordt op 10-10-2020 gepresenteerd. Updates hierover volgen!

    Je kunt het boek al bestellen via de site www.atmosfeerhetboek.nl.

    Antal
    Thijs
    Marisja

  • Kunst aan je muur!

    1 maart 2020:

    Recent twee fotokunstwerken geleverd! Fijn om mensen nog blijer te zien worden van hun aankoop als het eenmaal aan de muur hangt. En te horen dat zij genieten van hun nieuwe uitzicht. Van beide werken worden slechts 10 exemplaren uitgegeven.

    De werken zijn gedrukt op 340 grams/m2 fine art barriet museaal papier, bevestigd op dibond, gesigneerd en genummerd. Aan de achterzijde is een aluminium frame bevestigd zodat je het werk eenvoudig aan de muur kunt ophangen. Voorzien van echtheidscertificaat. Het formaat van de werken is 70 cm hoog en 90 cm breed.

    Een paar weken later mocht ik twee prints leveren aan iemand die al meerdere werken van mijn hand in zijn huis heeft hangen. Dit voelt zo goed! Ditmaal gaat het om het formaat A3 (29,7 cm hoog, 42 cm breed) afdrukken, gelimiteerd tot maximaal 10 exemplaren, gesigneerd en genummerd, en gedrukt op 340 grams/m2 fine art barriet museaal papier. Baspartout heeft ervoor gezorgd dat de werken prachtig zijn ingelijst! Zoals altijd trouwens.

  • Omarmend

    3 december 2018:

    Het is maandagavond, rond de klok van tien uur. Ik heb een niet te stuiten behoefte aan vertoeven in een kleine kroeg. Ergens in Amsterdam, buiten de gebaande paden. De entree is er een waarbij je een zwaar gordijn passeert bij binnenkomst. Stil tafeltje ergens uit de loop, maar wel met zicht naar buiten. De regen tikt zacht tegen de ruiten van het café. Waarop in sierlijke letters de Franse naam van het etablissement staat geschreven. Eronder het telefoonnummer. Een naam en een nummer, meer is niet nodig. Ik neem plaats en bestel, kies een stoel die mij uitzicht geeft over de straat en gracht. De klinkers glimmen door het vers aangevoerde hemelwater, subtiel beschenen door het licht van de lantaarns. Het pand zit op een hoek. Mijn uitzicht is daardoor groots. Alsof de weidsheid van de stad besloten ligt in de omarming van haar zijn. Er speelt een muzikant. Zachte tonen, fijnzinnige melodie, onmiskenbaar jazz. Op tafel strooit een kaars voorzichtig met schijnsel. Het glas plaatselijk gebrouwen donker bier is halfvol. Meer een bokaal eigenlijk. En voorzien van een rond papieren servet om de voet van het glazen kunstwerk. Toonbeeld van gastvrijheid. Het licht binnen in de zaak is van een prettige sterkte. Gedempt, op de tonen van de liefde. De stemmen van de mensen zijn dat ook. Mijn ogen dwalen over de kade. Gedachten zijn ver weg. Plotseling valt mijn oog op een vrouw, fietsend. Eerder zwierig dan doelgericht op pad. Haar zwarte jurkje zit slordig, en toch als gegoten. Het korte leren jasje ranke schouders nauwelijks verhullend. Gitzwart haar, bevochtigd door de zacht nevelige regen. Een vuurrode sjaal verlengt het beeld. Haar tempo zorgt voor een snellere nabijheid dan wenselijk. En weg is zij, helaas. Een serene deken van onverwachte alledaagsheid valt over een zoekende ziel. De avond is jong en nog beloftevol.

  • Fotozwerver in beeld

    6 oktober 2018:

    Naar aanleiding van mijn tentoonstelling ‘De ziel van een landschap’ ben ik geïnterviewd door Thijs Tomassen. Het portret is gemaakt door Marco Hofsté. Trots op dit mooie verhaal, dat op zaterdag 6 oktober 2018 verscheen in De Amersfoortse Courant. Stil van.

    De expositie is nog te zien in Het Gasthuys aan de Muurhuizen in de binnenstad van Amersfoort tot na de zomer van 2019.

  • Woorden uit het hart

    17 september 2018:

    Begin september 2018 belt Hans Vos mij. Hij is schrijvend journalist. En interviewt met regelmaat kunstenaars. Ik vond het best spannend, praten met een schrijver over wat mij raakt als fotograaf. Zit hij daar wel op te wachten? Snapt hij mij? Hij stelt zijn vragen doelgericht, maar voorzichtig. Hij luistert, en schrijft. Alras voel ik mij op mijn gemak. De man die binnenkomt begrijpt mij. De rest is geschiedenis. Met deze link kun je het artikel nalezen.

  • Koesteren

    17 mei 2018:

    Tien jaar geleden. Uitzicht vanuit mijn (soort van) tijdelijke achtertuin. Lofoten halverwege mei 2008. Wat is Noorwegen fraai. In dit jaargetijde, het voorjaar is een eind op streef, zijn de nachten boven de Poolcirkel niet bijster lang. Dit geeft niet. Kun je langer het immense landschap binnen laten komen. Wakker worden, naar buiten, kopje thee en een summier ontbijt mee. Genieten met hoofdletters. Zittend op een steen is het zwerk zo verschrikkelijk fijn, vergeet je nooit meer. Ik was indertijd naar het Hoge Noorden doorgereden. Zomaar in een Volvo met zeer ruime ervaring, hoe passend. Ik moest iemand brengen naar zijn huis ergens middenin Zweden. Als je tijd hebt, dan ga je door. Via de Inlandsvägen, fantastisch. Hoe hoger, hoe kouder. Sneeuw, ijs. Overstekende mooses. Dat zijn elanden. Ik stopte. Lopen nieuwsgierig langs je auto. Briljant. Langs de meren nabij Tärnaby, tip van een Zweed. Even verder de grens met Noorwegen over. En maar rijden. Bij Mo i Rana rechtsaf (daar was ik in 2014 nogmaals, maar dan met sneeuw, zoveel sneeuw). Ik passeerde de Salfjellet. In 2008 ineens sneeuw, terwijl de weg ervoor en erna alleen maar het voorjaar ademde. Stil, weids en mateloos landschap. In dit Nationaal Park passeerde ik voor het eerst in mijn leven de Poolcirkel. Iets dat ik altijd al heb willen ervaren. Alweer magisch. Een uur op een klapstoeltje gezeten. Dan is het nog een stuk doorrijden naar de veerboot naar (bijna) Lofoten. Overstekende rendieren, volwassen, echt groot. Te laat voor het veer, ik hou niet van plannen. Het voordeel van je laten verrassen is dan meteen dat er dingen gebeuren. Alsof je meer tijd hebt? Ik weet het niet. De weg was te lang om door te rijden. Dan een houten huisje onderweg. Een plek waar ik eigenlijk niet meer weg wilde. Maar ja, de archipel Lofoten lonkt. De dag erna op een veer om uiteindelijk op de weg naar Lofoten te geraken. Het laatste uur van de reis passeer ik een baai. Aan weerszijden pieken die zomaar uit zee lijken op te stijgen. Op een zondag. Het was de Nationale feestdag van Noorwegen. Bijzonder moment. De veerboot was stil. Via een recent aangelegde snellere weg naar Svolvær ben ik ineens waar ik wil zijn. De ontvangst is meer dan gastvrij. Later in 2012, 2013, 2014 en 2015 en is dit niet anders. Een plek om te koesteren.

  • Achtertuin

    12 december 2017:

    Het licht in oktober. Het is ontegenzeglijk fraai. Het schijnt over de stad Amersfoort, over de mensen. Het kleurt. Ik zit op mijn fiets. Richting binnenstad. Mijn oog valt op een jochie op een rood fietsie. Zijn moeder rijdt er vlak achter. Met een kind achterop. Het is zijn eerste tocht. Dat kun je zien. Het straalt ervan af. Hij zit trots, kijkt wisselend rond en op de weg. Slingert een beetje. Logisch. Je eerste tocht. Ik kan hem zo terug halen in mijn geest trouwens, mijn eerste fietstocht. Toevallig ook een rood exemplaar, de fiets. De verf was nauwelijks droog. Maar ik moest en zou fietsen. Had het tenslotte net onder de knie. Dan moet het gewoon. In de steeg. Wie maakt mij wat? Wie kom ik tegen? Niemand. En ik kan toch de wereld aan, op mijn eigen fiets. Maar, wat een tocht. Het was mijn vijfde verjaardag. In 1969. Ook in november. Mijn rit anno nu gaat verder. Ik zie een vrouw. Een meer dan fraai exemplaar. Zij loopt trots. Ook — alweer — logisch. Tot het moment waarop zij in de poep trapt. De kreet is hard. Onaangenaam. Iets met shit. Een schoen vol. En toch behoudt zij haar bekoorlijke loop. Het klokkenspel van de Onze Lieve Vrouwe-toren speelt een enthousiast stuk muziek. De stoeprand is behulpzaam. Aan de dame die in de poep trapt. Een straat verder. Een man met een volle tas. Geen boodschappen. Het lijkt op al wat hij bezit. Zijn gezicht straalt. Hij zingt. Ik versta er geen bal van. Maar het is goed. Een blij mens is altijd prettig. Ik laat de stad achter mij. Passeer de Koppelbrug. Hoor het verkeer nauwelijks. Het licht tempert. Het daglicht nadert haar einde. Mooi dat een intens grijze dag kleurrijk eindigt. Het fietspad langs de rivier de Eem. Opvallend veel luid zingende mensen op deze route in de polder tussen Amersfoort en Soest. Komt het door de weidsheid van het landschap? Dat mensen gaan zingen. Einde van de week, zicht op het weekend? De zon gaat — ik kan het niet anders omschrijven — donderend onder. Het fietspad slingert duchtig. De plek is goed. Er liggen wat stukken water, sloten. Mist schrijdt langzaam binnen. De combinatie van het laatste licht met reflecterend water en de zakkende wolken is mateloos mooi. Een zwerm zwanen duikt plotseling op uit de waterdamp. De vlucht eindigt in een van de plassen naast de Eem. Het wit van het verenkleed steekt schril af tegen de donkerte van de avond. Even verderop pal langs het fietspad — het is inmiddels donker — een knisperend geluid. Alsof iemand zachtjes door de rijp heen loopt. Op nog geen drie meter afstand staan zes reeën in het weiland. Zonder blikken of blozen doen de dieren zich tegoed aan het gras. Het gebeurt gewoon in Amersfoort. Aan het einde van een dag.

error: Content is protected !!