• Billard

    23 april 2016:

    Het land achter het Pannerdensch Kanaal. Waar je terecht komt als je vanuit Doornenburg net voorbij Sterreschans het veer neemt. In Oud Zevenaar, aan het einde van de Ooyse Dijk, bevindt zich Café De Kroon, met een billard. Nog mooi ouderwets geschreven trouwens, billard in plaats van biljart. Gefotografeerd op een zaterdagmiddag, ergens tussen de regenbuien door. De tijd staat hier stil, zo lijkt het. Twee fietsers hebben de plek ook ontdekt. Zitten vast aan de koffie. Met een punt appeltaart. Die je verdiend na een eind fietsen. Als je hier omkeert, zeg maar de weg terug volgt de polder in, dan staat verderop een bord. Het is rond, blauw, enigszins verweerd, en voorzien van een gedicht. Sommige letters zijn bijna niet meer te onderscheiden. Het doet niets af aan de kracht van de tekst, zij blijft prachtig. Zorgvuldig gekozen woorden beklijven. Vlakbij staat een bankje. Om even te stoppen en te genieten van het landschap. Dat nog indrukwekkender wordt door de woorden van dat gedicht. Ook de moeite van het omrijden waard.

  • Noodstop

    7 april 2016:

    Op de Vismarkt in Groningen. Nagenietend maar ook stil zijn, na de tentoonstelling ‘David Bowie is’. Op 1 januari jongstleden gaf deze wonderlijke verzameling popgeschiedenis een ander nagevoel dan vandaag. Na die dag nog tweemaal geweest. Een van mijn jeugdhelden. En nog steeds een held voor mij. Vandaag dan voor het laatst omdat de expositie bijna stopt. Maar dat terzijde. Een flesje water met een croissant. En een bankje met een horde duiven om mij heen. Altijd iets te zien. Het is druk met fietsers. Opvallend, het aantal enigszins aftandse rijwielen. Studenten versus ‘je bike is gejat’ zal het zijn. Dan ben je blij met alles dat rijdt. Onwaarschijnlijk tam trouwens de Groningse stadsduif. En dapper, want gaan gewoon hun gang. Tot frustratie van de passanten op hun fiets. Ik vang flarden op van gesprekken. Of eigenlijk fietsgesprekken. Soms alleen, met iemand op afstand aan het snoertje. Of getweeën. Fascinerend als deze korte zinsneden aan elkaar worden gesmeed. Moet een wonderlijk gesprek ontstaan bij, zeg, vijftig stukken telefoonleven. Op de trappen voor De Korenbeurs — er is nu een grootgrutter gevestigd — zit een jonge vrouw. Zij schrijft een brief. De wereld lijkt aan haar voorbij te gaan. Haar gezicht staat ernstig. Een zin op papier, de blik op ver, weer een zin. Naast haar een Dille en Kamille tasje, een katoenen exemplaar. Waar eigenlijk niets in past. Haar uitdossing is wonderlijk. Een meer dan gifgroene panty. Kermit zou jaloers zijn. Sneakers eronder, een winterjas type dertien-in-een-dozijn, een sjaal, ook ernstig gifgroen. Toch passend, deze combinatie. Dit is een dame die doet wat zij wilt. Dat kun je zien, straalt zij uit. De persoon waar de brief voor is bedoeld laat zich raden. Ook de plek van schrijven. Alsof er ineens een overvloed is ontstaan aan gedachten, die ala minute aan het papier moeten worden toevertrouwd. Een noodstop op meerdere fronten: slippende fietsers omdat de Groningse stadsduiven niet opzij gaan, de liefdesbrief die op papier moet, het bezoek aan Bowie. Het is half vijf in de middag.

  • Dichtbij

    2 april 2016:

    De dichter Rutger Kopland is mijn reisgenoot vandaag. Het is bijzonder te voelen wat 29 km door het Nationale Park Hoge Veluwe doet met je. Elke keer weer. Ken het genoegzaam. De witte fiets is immer plezierig. Het gaat niet hard. Gewoon prettig tempo. Je zit rechtop, waardoor het landschap nog meer aan je wordt gepresenteerd. Zacht windje doet het gele gras stilaan ruisen. Twee buizerds dartelen door de lucht. De zon doet pront haar best. In alles voel, ruik en ervaar je het voorjaar. Ik zit op een splinternieuw fietsje. Rijdt als een trein. Geen gepiep en gekraak wat ook nogal eens het geval bij soortgenoten is. Zelfs dat geeft niet, want zeg nu zelf, zomaar voor een middag een rijwiel mogen lenen. Zo tof, vriendelijk. Ergens onderweg langs het pad een oude beuk. De liefde straalt ervan af. Hoeveel lovers hebben hier gestaan? Gezoend? Levensplannen gemaakt? Na de fietstocht de kleine weggetjes langs de IJssel en haar uiterwaarden. Het zwerk is magisch. Hier moet een schilder aan het werk zijn, wat een tekening in de wolken. Ik zit na te genieten. Kop in de laatste zon van vandaag. Prettig biertje op het terras vlakbij de IJssel in Deventer. Een van mijn favoriete stekken aldaar. Je eet er fijn, drinkt er prettig, gemoedelijke sfeer. Pluimage en allooi van alle windstreken. Het terras loopt door tot pal aan de rijweg. Enkel een paar leilinden en plantenbakken vormen een grens. Geeft niets. Deventenaren rijden rustig. Zo ook de Cadillac station, model 1970. Deze wagen is vooral groot. Minstens 6 meter karakter uit Detroit. Ik hou ervan. Alsof er een tank langs kruipt. Machtig geluid, de V8 op slakkentempo. Uit de auto ontsnappen flarden muziek. Het is Amy Winehouse, ‘Back to black’. De perfecte combinatie, deze song en de grote Amerikaan. De bestuurder schuilt achter een ondoordringbare zonnebril. Ook passend. Het heeft tegelijkertijd iets van ontwapening. De muziek hult zich in een passend decor. Op het terras diverse gesprekken, waar geen enkel verhaal overheersend is. Beschaafd. Fijne stad toch, Deventer. Terug nu naar Kopland.

error: Content is protected !!