• Licht voor het oprapen

    18 november 2015:

    Verwondering ligt om de hoek. Een ochtend in de herfst afgelopen week in Amersfoort. Het loopt tegen het middaguur. Het lijkt wel voorjaar. De vijver in Kattenbroek is dan zo’n plek om even stil te staan. Bij het moment. Op deze stek gebeurt altijd wel iets. Maar ook weer niets. Het is er aangenaam. De bankjes, de muurtjes. Maakt niet uit waar je zit. De zon komt in dit jaargetijde niet zo hoog meer aan het zwerk. De schaduwen zijn daardoor al snel aangenaam lang. De nabijheid van Emiclaer zorgt voor geluiden van een gewone werkdag. Vaag weliswaar. De fontein doet haar best om dit te overstemmen, evenals de krijs van een meeuw. De combinatie van klanken ligt daardoor prettig in het gehoor. Ik zie een oude man. Hij zit op een bankje. Het mooiste plekje ook nog. Je hebt er namelijk een weids zicht over de waterpartij. Plots staat hij op. En wordt daarmee het middelpunt van alles wat vanuit mijn standpunt is te zien. Het licht voor het oprapen.

  • Dame in het licht

    8 november 2015:

    Net terug van een maand verblijven op mijn geliefde Texel krijg ik ineens weer de kriebels. Ik moet naar Vlaanderen. Zoals vaker. Het is zondagochtend, lekker rustig op de weg. Via Roosendaal en de A58 langs de Brabantse wal. Een onmiskenbare verandering, deze glooiing in het landschap. De snelweg loopt hier flauw naar beneden. Scherp links, richting de grenslijn met België. Deze route naar het achterland van Antwerpen voelt puur. Het is lang geleden vast en zeker een belangrijke route voor handelsreizigers geweest. De snelweg heet hier nu Zoomweg-Zuid. Dat dan weer wel. Ach, namen zeggen soms alles, soms niets. Kijk naar rechts, en je ontwaart iets van het oude land, zo tussen Zeeland en Noord-Brabant. Plotseling de grens, andere borden, andere gebruiken van een weg. Het is nog stiller. Een enkele auto. Je dendert hier het havengebied van Antwerpen in. Immens, mooi in haar lelijkheid, stinkend ook. En altijd wat te doen voor de wegenbouwers, zo lijkt het. Het is mijn vaste route naar het Vlaamse land. Zit als het ware in de kop geramd. De autopilot aan. Even verder wordt hard gewerkt aan een complex van sluizen. Beton, wegafzettingen, omleidingen en een land dat nog meer onooglijk is. En toch pakt het mij. Ergens begin deze eeuw belande ik bewust in deze contreien. Gelukkig maar. Inmiddels hou ik van deze streek. Omdat ik weet wat er is te vinden. Aan de randen van twee landen. Wat er aan oorden nog niet is aangetast. Voor zolang het duurt. Buurtschappen zijn weg, dorpen staan op het punt van verdwijnen. Slechts wegbenamingen herinneren aan weleer. En de verhalen van de mensen die er vandaan komen. Het land van Beveren, Kieldrecht, Nieuw-Namen, Emmadorp, Kleine Kreek, Prosper. Ik ga op bezoek bij een dame. Ondanks leeftijd nog even jeugdig. Als, tja als wat? Haar ogen spreken boekdelen. Zij kent de streek als geen ander. Kan er betoverend over vertellen. En is een van de laatste bewoonsters van een dorp in het gebied. Het weerzien is hartelijk. Als altijd. Bos bloemen onder mijn arm. Een herfstboeket dit keer. En een boek. Mag het niet doen van haar, toch gaat dit elke keer mis. Aan de keukentafel komt er eerst een ‘filterke’, dat is koffie op z’n Vlaams. En nog een. Aansluitend een Trappist. Want dat hoort. En de verhalen. Elke keer weer. En meer. Ik luister vooral. Geniet intens. Als het daglicht zowat achter de horizon verdwijnt loop ik nog even langs de enige kroeg in het oord. Mooi weerzien van fijne mensen. Het is tijd om op café te gaan. Maar het boerenland roept. Het beroert, maakt mij melancholiek. Ik rij het dorp uit, kruising rechtdoor. Lange rechte wegen, de typische telegraafpalen erlangs op. De zon is zojuist onder gegaan, en laat een hevig vurend zwerk achter. Ontgoocheld stuur ik de wagen de berm in. Het land heet hier Saftingen. Afgelopen week is er geoogst. Dat kun je zien. De wegen liggen namelijk vol met bagger. Een enkele suikerbiet heeft het niet gered. De akkers inmiddels gladgestreken, in ruste, voor een volgend seizoen. Toch? De tijd zal het leren. Na deze kleurrijke zonsondergang maak ik in de donkerte van de jonge avond nog een serie beelden in de verstilde Hedwige polder. Na achten gaat het huiswaarts. Traag maar voldaan. Mijn honger naar landschap is gestild. Voor even. Gelukkig is die dame uit Charlois, Melanie de Biasio, mijn aangename reisgenoot. Voorwaar geen straf.

  • Onrust

    3 november 2015:

    Na twee dagen mist is daar de zon. En hoe. Uitbundig, voor november zelfs krachtig en energie gevend. Een voettocht door het Zuidwestelijk deel van Texel. De start is op de parkeerplaats aan het einde van de Hoornderslag. Schelpen knarsen onder mijn schoenen. Al snel moet er een schrikdraad worden beslecht. Gelukkig een klaphekje. En grazende Schotse hooglanders. Best wel dichtbij. Vind dit maar niets, dus snel door. Het landschap is in deze tijd van het jaar in ruste, maar daardoor niet minder overweldigend. Kleuren zijn soms intenser dan in de zomer. Je moet er wel meer je best voor doen dit te zien. Herfst lijkt in de duinen niet zo monter waar te nemen als in de bossen. Bomen hebben immers hun diep rood en oranje sluier over hun kruinen. Toch heeft het duingras een andere kleur groen, is het aantal bruintinten groter. De Geul dient zich aan. Het mooiste pad is in de zomer afgesloten vanwege broedende lepelaars. Nu dan open. Fijn. Het prikkeldraad dat hier normaliter het pad afsluit ligt achteloos met paal en al in de berm. Het wordt zienderogen vochtiger. Vroeger had de zee vrij spel in dit gedeelte van het eiland. Ergens rond 1920 is het watergebied afgesloten door aanleg van een kunstmatige duinrij. Toch is het niet minder spectaculair. De duindoorn bloeit namelijk al uitbundig. Iets verder ligt een oude bunker half weggezakt. Restant van een verleden. Contradictie met de bloemenpracht. Het pad slingert inmiddels langs het Geulmeer. De bomen zijn hier relatief laag, kaal, soms op het grijze af, maar altijd stevig gebogen. Een wirwar van struiken en bomen maken het in de zomer onmogelijk het meertje te zien. Na de Mokweg gaat een konijnenpadje door de duinen onder langs de Marinierskazerne. Je loopt regelrecht De Hors op. Een immense zandvlakte. Ik voel mij hier klein. Sta even stil om het binnen te laten komen. Het Marsdiep is nu binnen handbereik. Na een aantal stroompjes en alras minder pollen duingras dan het strand. Rechtsaf gaat het, pal langs de waterlijn. De tred wordt traag, want het zand zuigt, trekt. Het wil je hier houden zo lijkt het. Ineens een zeehond. Een nog niet volgroeid exemplaar, de pels nog springerig. Als het beest mij ziet schuifelt het de zee in. Het wordt langzaam vloed. Ik moet door, anders noopt een afsteek, binnendoor, langs De Kreeftepolder, ook mooi, maar toch. Dan mis je namelijk het hoogtepunt. Het meest Zuidelijke stukje strand van Texel. Het heet hier Onrust. Niet zo vreemd, hier dondert het water van het Wad weer terug naar de Noordzee. Of komt er vandaan, afhankelijk van het tij. Wat opvalt is wat er hier aan typische erfenissen van onze materialistische maatschappij rondzwerft. Flessen afwasmiddel, er wordt blijkbaar wat afgepoetst op de schepen. Allerhande soorten touw waar typisch oranje en groen zeedraad de boventoon voeren. Altijd weer die eenzame schoen, meestal links. Een thermosfles, zonder dop, dat weer wel. De schelpen die hier liggen zijn een stuk witter dan op de andere stranden. Echt hel wit gebleekte scheermessen bijvoorbeeld. Meestal zit op deze schelp nog wel wat kleur. Hier dus niet. Ik neem er twee mee. Die liggen nu naast mijn schrijfmachine. Droog, nog witter dan vanmiddag, en glad gepolijst door de zee. Een groep sterns passeert. Meeuwen schreeuwen om het hardst. Een half leeggegeten karkas van een flinke vis ligt verderop. Dit zal het twistpunt van de meeuwen zijn geweest. De zon is inmiddels flink lager, de dag nadert haar einde. En de tocht ook. Maar goed, want stevig stappen door het zand maakt hongerig. De snert met koffie en een paar glazen eilandbier bij strandpaviljoen Paal 9 is de beloning. Evenals het uitzicht op het neergaand zonlicht. Er is ook een onmiskenbare onrust. Ik wil terug. Naar het eind van Texel.

error: Content is protected !!